Opony
Blog za darmo

Blog Archives

Modlitwa

Gdy nas ktoś zapyta co to jest modlitwa i jak powinna wyglądać, bez trudu każdy z nas przytoczy definicję modlitwy jako „rozmowy z Bogiem”. Przyjrzyjmy się jednak naszej modlitwie i zastanówmy się czy rzeczywiście tak jest.
Większość z nas modli się w ten sposób, że po znaku krzyża odmawiamy jakieś modlitwy, mówimy Panu Bogu to, co chcemy Mu powiedzieć i na tym kończymy modlitwę. Czy jednak jest to rozmowa? Rozmowa to dialog, a więc sytuacja w której mówią obydwie osoby i słuchają siebie nawzajem. Tymczasem w naszej modlitwie mówimy tylko my, jest to więc raczej nasz monolog. Dlaczego tak się dzieje?
W przypadku rozmowy z Panem Bogiem mamy pewien problem, ponieważ Bóg jest osobą, której po ludzku nie widzimy i nie słyszymy.Stanięcie w obecności Boga – to jest pierwsza rzecz, jaką musimy uczynić, by nasza modlitwa w ogóle była spotkaniem z Bogiem. Jak to zrobić? Po pierwsze musimy się wyciszyć i uświadomić sobie z Kim się za chwilę spotkamy, kim dla nas jest Bóg. Nie jest On kimś odległym, kto się nami nie interesuje, nie jest też kolegą z którym możemy wypić kawę. Jest naszym Stworzycielem i kochającym Ojcem, który chce dla nas tego co najlepsze.Modlitwa do Ducha Świętego – Na początku modlitwy powinniśmy zwrócić się do Ducha Świętego, aby prowadził naszą modlitwę tak, by była ona rzeczywistym spotkaniem z Bogiem. Przede wszystkim zaś aby przeczytane za chwilę Słowo Boże przemieniało nasz umysł i abyśmy mogli odczytać w nim słowo Boga skierowane do nas.Czytanie Słowa Bożego – W tym momencie naszej modlitwy musimy sobie uświadomić, że Słowo Boże zawarte w Piśmie św. jest słowem samego Boga skierowanym również do nas. Czytanie go na modlitwie spełnia dwie funkcje: Po pierwsze czytanie go codziennie na modlitwie odnawia nasz umysł i przemienia nasz sposób myślenia tak, aby nasze myśli stawały się Bożymi myślami i byśmy „oczami Boga” mogli patrzeć na świat i na nasze życie. Po wtóre jest to „ulubiony” sposób komunikowania się Boga z nami. Duch Święty może posłużyć się danym fragmentem z Pisma św. aby pomóc nam zrozumieć odpowiedź Boga na konkretny nasz problem czy sytuację życiową.
Ty zaś, gdy chcesz się modlić, wejdź do swej izdebki, zamknij drzwi i módl się do Ojca twego, który jest w ukryciu. A Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie.Ewangelia wg św. Mateusza 6,6.
Jest tu mowa o prywatnej modlitwie do Boga.Jezus gdy się modlił również udawał się w miejsca powiedzmy ustronne,oddalał się do samotni i w takim miejscu romawiał z Ojcem.
Jednak wy, mówi dalej,jako społeczność tak się módlcie:
Ojcze nasz, który jesteś w niebie,niech się święci imię Twoje!Niech przyjdzie królestwo Twoje; niech Twoja wola spełnia się na ziemi, tak jak i w niebie.Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj;i przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy tym, którzy przeciw nam zawinili;i nie dopuść, abyśmy ulegli pokusie, ale nas zachowaj od złego!Jeśli bowiem przebaczycie ludziom ich przewinienia, i wam przebaczy Ojciec wasz niebieski.Lecz jeśli nie przebaczycie ludziom, i Ojciec wasz nie przebaczy wam waszych przewinień.
Ostatnia modlitwa Jezusa.
Dlaczego Jezus Chrystus zawołał: „Eli, Eli, lama sabachtani! Co znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”Jest to początek modlitwy,czyli Jezus zacytował wówczas Psalm 22.
16 Moje gardło suche jak skorupa,język mój przywiera do podniebienia,kładziesz mnie w prochu śmierci.17 Bo [sfora]psów mnie opada,osacza mnie zgraja złoczyńców.Przebodli ręce i nogi moje.
Jest to ostatnia modlitwa Jezusa.W wersecie 22 Psalmu 22 przeczytać możemy zdanie „Ty odpowiedziałeś mi”. W kolejnych zaś widzimy jak głoszona będzie chwała boża która jak wiemy realizowana była przez apostołów i ludzi wierzących. Czytamy również, że Pan wysłuchał wołania (wers. 25) i przyjął do siebie każdego kto Go szuka.

Krzyż.

Krzyż.
Świadkowie Jehowy.() „W związku z powyższym( Przekład Nowego Świata) wiernie przybliża czytelnikom zasadnicze znaczenie tekstu greckiego, oddając stauròs przez „pal męki”, a czasownik stauròo przez „zawiesić na palu”. Pozwala to dostrzec różnicę między stauròs a tradycyjnymi krzyżami używanymi do celów religijnych. Jeżeli pal miał 15 cm średnicy i 3,5 m długości, to prawdopodobnie ważył nieco ponad 45 kg.”Dowodzą, że Kościół przyjął znak krzyża za sprawą cesarza Konstantyna Wielkiego.”

Po pierwsze , nie przetrwało żadne malowidło ścienne czy też freski przedstawiające „pal” jako znak pierwszych chrześcijan.Historia znaku krzyża sięga aż do Tertuliana, jednego z wczesnych ojców kościoła, żyjącego w latach 160 – 220 n.e. Tertulian napisał, że w pierwszych wiekach chrześcijanie wszystko rozpoczynali od znaku krzyża. Gdy wychodzili ze swych domów lub do nich wracali, błogosławili się. Budząc się rano czy kładąc się na spoczynek wieczorem z wielką czcią wykonywali znak krzyża.Początkowo kreślono sobie mały znak krzyża kciukiem lub palcem na czole.Co ciekawe niewolnicy republiki rzymskiej w II-I wieku p.n.e,posiadali stygmaty które znajdowały się najczęściej na czołach niewolników (tzw. frontes litterati), o czym wspomina Apulejusz w swoim dziele „Metamorfozy”. W celu ukrycia swojego prawdziwego pochodzenia niewolnicy nosili opaski lub okrycia na głowę, aby zakryć tatuaż lub bliznę.Chrześcijanie czyniąc znak krzyża na czole stawali się niewolnikami Jezusa Chrystusa.Jak pisał Św.Cyprian : Św.Cyprian (żył w latach 200-258) napisał coś w rodzaju kompendium do Kwiryna. Przedstawił w nim szereg tez, popartych słowami Pisma Świętego. Teza 21 brzmi: w męce i znaku krzyża tkwi cała moc i władza.Napisał też: W tym znaku krzyża jest zbawienie dla wszystkich, którzy są nim na czole znaczeni. Znak uczyniony na czole nawiązuje też do dwóch fragmentów Pisma świętego.

W księdze proroka Ezechiela Bóg wysyła odzianego w białe szaty pisarza, by nakreślił znak TAW na czołach mężów , brzydzących się grzechem. Naznaczeni w ten sposób ocaleli, gdy dla Jerozolimy nadszedł dzień sądu i kary (por Ez 9,1-11). Ponieważ TAW w starożytnym alfabecie hebrajskim miał kształt krzyża.

Jak widzimy pierwsi chrześcijanie znali krzyż i utożsamiali go z Jezusem i jego poniesionej na nim śmierci. Ukrzyżowanie było niezwykle popularną formą kary i tortur, zwłaszcza w przypadku zdrady lub bycia nie obywatelem. Jeśli obywatel Rzymu popełnił przestępstwo albo był wyganiany, albo otrzymywał grzywnę. Nie obywatel z kolei nawet za drobną kradzież był poddawany karze ukrzyżowania. Jedynie obywatel niskiego stanu (humiliores) mógł zostać skazany na taką śmierć – w przypadku ciężkiego przestępstwa, np. zdrady własnego kraju. Skazany był wówczas przywiązywany lub przybijany do wielkiego drewnianego krzyża i pozostawiony tam aż do śmierci. Była to niezwykle długa i bolesna śmierć.Najsłynniejsze ukrzyżowanie miało miejsce po zdławieniu buntu Spartakusa w 71 roku p.n.e. Na przestrogę Marek Krassus kazał ukrzyżować wówczas 6000 powstańców wzdłuż drogi appijskiej prowadzącej z Kapui do Rzymu. Masowe ukrzyżowania miały miejsce także w czasie wojen domowych w II i I wieku p.n.e. oraz po zdobyciu Jerozolimy w 70 n.e. Józef Flawiusz wspomina, że Rzymianie krzyżowali broniących wzdłuż murów.https://imperiumromanum.pl

Tak więc krzyż używany był na dlugo przed Konstantynem Wielkiem który zakończył politykę prześladowań chrześcijan swojego poprzednika Dioklecjana i w 313 wydał edykt mediolański, proklamując swobodę wyznawania tej religii.

()Dlaczego Świadkowie Jehowy nie są chrześcijanami?
Słowo „chrześcijanin” pochodzi od greckiego słowa „christianoi”, którym zaczęto nazywać uczniów Jezusa z Nazaretu już kilka lat po Jego śmierci i zmartwychwstaniu. Po raz pierwszy stało się to w Antiochii Syryjskiej, o czym wspominają Dzieje Apostolskie. Słowo „christianoi” ma bardzo konkretny sens. Dosłownie oznacza „wyznawcy Chrystusa”, a więc „ci, którzy uznają Chrystusa za Boga”. Jak już wspomniałem, dla świadków Jehowy Jezus Chrystus jest tylko aniołem i właśnie ten fakt sytuuje ich poza chrześcijaństwem.https://opoka.org.pl
Na zakończenie.
Uczą, że słowo gr. stauros tłumaczone na krzyż trzeba przełożyć na pal, słup, belka, pień. Biblia dla wyrazu słup i równoznacznego słowa pal stosuje inne określenie: gr. stylos (Ap 10:1), a dla belki, kłody, pnia używa określenia gr. dokos (Mt 7:3, Łk 6:41, por. 1Krl 6:15n., 2Krl 6:2, 5, Ba 6:19, 54, Pnp 1:17 wg LXX). Por. Iz 29:26, Job 14:8. Zapytajmy ŚJ, jaki jest grecki odpowiednik słowa krzyż, skoro stauros to wg nich pal. „W klasycznej greczyźnie słowo to oznaczało po prostu ustawioną pionowo belkę, czyli pal. Później zaczęto też nazywać tak pal egzekucyjny z belką poprzeczną” („Prowadzenie rozmów…” s.153). Wyjaśniam, że klasycy greki to V-IVw. przed Chr., a owo „później” to czasy pewnie tuż przed narodzeniem Jezusa, kiedy wprowadzono karę krzyżowania (por. „Całe Pismo jest natchnione…” s.316: „W wiekach od IX do IV p.n.e. trwał okres tak zwanej greki klasycznej”). ŚJ uczą, że słowo stauros pochodzi od określeń: „ogrodzić słupami”, „otoczyć ostrokołem, palisadą” („Chrześcijańskie Pisma Greckie…” s.418). Zauważmy jednak, że w Biblii ŚJ padają słowa: „palisada” (Iz 29:3) i „zaostrzone pale” (Łk 19:43), ale w obu wypadkach tekst grecki ma w tych miejscach słowo charaka (por. „Wielki Słownik Grecko-Polski Nowego Testamentu” Ks.R.Popowski; charaks – palisada, ostrokół, częstokół). Widać więc, że w Biblii słowo „palisada” nie ma nic wspólnego z terminem stauros.
Mówią że wierzą w Boga.W Biblii możemy przeczytać, że demony także wierzą i drżą.

NIE MARNUJ ŻYWNOŚCI

Ewangelia według św. Marka 8.

2000 lat temu podstawę wyżywienia wśród Izraelitów stanowił chleb, który zawsze łamano a nie krojono. U Izraelitów istniał wielki szacunek do chleba. Ludzie bogaci jedli chleb pszenny a ludzie biedni jedli chleb jęczmienny. Lecz chleb z przed 2000 lat w niczym nie przypominał chleba dzisiejszego. Były to podpłomyki będące najstarszą formą chleba.


2 —Żal mi tych ludzi! Są tu od trzech dni i nie mają już nic do jedzenia. 3 Jeśli odejdą stąd głodni, mogą zasłabnąć w drodze do domu. Niektórzy przecież przyszli tu z daleka.
4 —Skąd tu, na pustyni, weźmiemy tyle jedzenia?—spytali uczniowie.
5 —A ile macie chleba?—zapytał Jezus.
—Siedem chlebów—odparli.
Co najmniej siedmiu uczniów było rybakami łowiącymi w tym jeziorze, co częściowo tłumaczy nacisk kładziony na rybołówstwo. Nazwa Betsaidy, jednego z miast, które odrzuciły Chrystusa oraz rodzinnej miejscowości Piotra, Andrzeja i Filipa, znaczy „miejsce sieci” albo „teren połowu ryb”.Greckie słowo „sagene” pojawia się tylko raz, w Mt 13,47, gdzie porównuje się królestwo niebieskie do sieci zagarniającej ryby. Uważa się dziś powszechnie, że chodzi o włok, który może mieć do kilkuset metrów długości. Taka sieć zagarnia ryby wszystkich gatunków i wielkości, które potem dzieli się na jadalne i niejadalne w sposób opisany w przypowieści.
7 Znalazło się też kilka małych rybek. Jezus pobłogosławił je i również kazał rozdać zgromadzonym. 8 I tak wszyscy najedli się do syta,


Do marnowania żywności przyznaje się co trzeci Polak. Niestety, w zsypach lądują też dość często produkty nadające się jeszcze do spożycia. Okazuje się, że mamy za dużo pieniędzy i zbyt mało czasu oraz chęci na to, by szanować jedzenie.Przestaliśmy szanować żywność. Wyrzucamy ją z powodu własnej głupoty, braku rozsądku i wrażliwości. W Ewangeli czytamy o tym, jak po rozmnożeniu kilku bochenków Jezus każe swoim uczniom zbierać resztki.Sam Bóg daje nam przykład tego, że jedzenia nie można marnować. To także kwestia doceniana tego co mamy.
…..a zebranymi resztkami napełniono aż siedem koszy.Ewangelia według św. Marka 8.